Günlerce eve gelmediği oldu, uyuşturucu kullandı. Okulunu yarım bıraktı; ama kötü arkadaşlarını bırakmadı; ta ki bedeninde hal kalmayıp yatağa düşene kadar. Çürümeye yüz tutmuş o haliyle inatsız ve itirazsız olarak elimize kaldı. Hepimiz ona dört elle sarıldık ve sahiplendik. En önemlisi; sevgi ve umudu teslimiyete mekân ederek aralıksız; usanmadan bir an bile vazgeçmeden dua ve niyazda bulunduk.

Binlerce hamd olsun ki; bugün kardeşim iyileşti, uyuşturucunun zincirlerini kırdı; güç-kuvvet bularak ayağa kalkabildi. Her şeyden önemlisi kendine geldi, âdeta kâbus bitti. Gerçekten yaşadıklarımız bir kâbus gibi geliyor şu an; ama acısı uyanınca devam eden bir kâbus...

Güzelliklere bir güzellik daha eklendi ve kız kardeşime olağanüstü bir delikanlı evlilik talebinde bulundu. Fakat bu güzel istem, anne ve babamın kahrolmasına sebep oldu. Çünkü kız kardeşim bekâretini çoktan kaybetmiş ve bu gerçeği biz, kardeşlerimden bile saklamış durumdayız. Kimseye sezdirmeden, çare arayışıyla yaptığımız araştırmalarımız neticesinde; kızlık zarının düğüne birkaç gün kala dikilebileceğini öğrendik.

Öte yandan biz; dinine kuvvetle bağlı olmakla beraber bu bağlılığın kazançlarını uğradığı kötü durumlardan selâmetle kurtularak yaşayan kişiler olarak, bu tavsiyeye uymadan önce söz konusu yöntemin dinen câiz olup olmadığını öğrenmek istiyor ve yüksek sesle ve cesaretle soruyoruz: BUNA, DİNİMİZ NE DER?”

***

Bu, günümüzde toplumumuzun başına gelen en vahim olaylardan biri, hatta diyebiliriz ki, en vahimi... Size, büyük büyük geçmiş olsun; Yüce Allah (cc), bir daha o günleri göstermesin (âmin).

Genel bir kural olarak; aile kurarken kadın olsun, erkek olsun her biri, olabildiğince kendine uygun, yatkın, denk ve kendisiyle huzur bulacağı eşini bulmaya çalışır. (Er-Rûm 30/21)

Kişi bunu yaparken de dikkatlice izler-araştırır, sorar-soruşturur. Gerekirse uygun bir ortamda karşılıklı konuşarak anlaşıp anlaşamayacağını test eder. Ta ki güvenebileceği, huzur bulacağı, birlikte uyumla yaşayabileceğini bulana dek.

İşte bu noktada eş adaylarının birbirleri hakkında, önemsenen konularda doğru bilgi edinmesi kul hakkıdır; yani önemli gerçekler, özellikler hatta şartlar; uygunu bulma (En-Nûr 24/32) ve geleceğin hayırlı olması adına gizlenmemeli, insanlar yanıltılmamalıdır. Ancak önemsiz, iz bırakmayan, herkesin başından geçebilen şeyler bilakis söylenmez ki; akıl karıştırıcı, gönül bulandırıcı olmasın.

Bu çerçeveden bakıldığında bekâret konusuna toplumumuz çok önem göstermekte olup, genellikle hiç evlenmemiş erkek ve kızlar kendilerine uygun düşen, kendileri gibi hiç evlenmemiş olanlardan eş seçme tercihinde bulunmaktadırlar.

İnsanların bu eğilimini bile bile olmayan bekâreti varmış gibi göstermek; tertemiz duygu ve niyetlere değer vermemek, hatta alay etmek olur. Kurulacak yuvanın temellerini ilk günden yalanlar, yanıltmalar üzerine atmak ise; işlenmiş hataların en büyüğü olur. Bu öyle bir hata ki, tek kişilik olmayan, büyüğü-küçüğü ile yapılmış kolektif bir günah, bir vebâl. Bir yönüyle de zulüm... Diğer yandan unutulmamalıdır ki; hiçbir yalan, kandırmaca ortaya çıkmadan kalmayacaktır.

Şu da varki; bir kızın bekaretini kaybetmesi bir daha asla evlenemeyeceği ve mutlu olamayacağı manasına gelmez. Onlarda mutlu bir evlilik yapabilirler.

ZAMAN/AİLEM