Hizmet ederek rızâlarını kazanmaya çalışmalıyız.

Yumuşak konuşmalı, “Öf” bile dememeliyiz.

Sesimizi, onların sesinden yükseğe çıkarmamalıyız.

Yanlarında çok konuşmamalı, edebi aşmamalıyız.

Kinayeli, dokunaklı ve kırıcı söz söylememeliyiz.

Eşimizi, dostumuzu onlardan üstün tutmamalıyız.

İsimleri ile çağırmamalı, sözlerini kesmemeli, bilgiçlik taslamamalıyız.

Anne-baba yanlış da söylese, öyle değil diyerek kaba bir üslupla itiraz etmemeliyiz.

Anne-babanın arasını açacak söz ve hareketlerden uzak durmalıyız. Gelinleri, anne-baba ile oğullarının arasını açacak sözlerden de uzak durmalıdır.

Kayınvalide ve kayınpederler de hürmet açısından anne-baba ile aynı kıymete sahiptir.

Konuşurken, “yap, yapma!” gibi ifadeler kullanmamalıyız. “Yapar mısın” gibi sözlerle ricada bulunmalıyız. Ana-babası günah işleyen çocuk, onlara nasihat eder. Kabul etmezlerse susar. Affolunmaları için dua eder.

Muhtaç iseler geçimlerini sağlamakla yükümlüyüz.

Elbiseleri yoksa elbise temin etmeliyiz.

Bir iş buyurduklarında emirlerini yerine getirmeliyiz. Günah olan emirler yerine getirilmez.

Bir yere yürüyerek giderken hürmeten arkalarından gitmeliyiz.

Onları görünce ayağa kalkmalı, hemen yanlarına gitmeli, onlar oturuncaya kadar ayakta durmalı, izinsiz oturmamalıyız. Otururken edepli oturmalı, ayağını uzatarak oturmamalıyız.

Dostlarını dost bilip davet ederek gönüllerini almalı. Hoşlaşmadığı insanlardan da uzak durmaya çalışmalıyız.

Hayır dualarını almalı. Ana-baba duasını ganimet bilmeli. Beddualarından sakınmalıyız.

Vefatlarında definlerini güzelce yapmalı, biliyorsak cenaze namazını kıldırmalıyız.

Geriye bıraktıkları borçları varsa borçlarını ödemeliyiz.

Dine uygun vasiyetlerini yerine getirmeliyiz.

Kabirlerini ziyâret edip Kur’ân-ı Kerîm okuyarak, onlar adına hayır hasenatta bulunarak amel defterlerini açık tutup, mağfiret olunmalarını istemeliyiz.

ZAMAN/AİLEM